| พาระดี The Series ตอนที่ 8 |
 |
 |
 |
|
“ ประมาณชั่วโมงที่ผ่านมาเองอ่ะหมวด ฆาตกรมันตามไปฆ่าอาจารย์อรุณีถึงที่โน้นเลยอ่ะหมวด นี่มันอาฆาตจริงๆนะหมวด “ จ่าตอบกลับ หมวดหนุ่มยื่นนิ่ง ไม่ได้ตอบจ่ากลับไป ในสมองมีความสับสนมากมาย ได้กลับมาให้คิดอีกครั้ง “ ทำมั้ย...อะไร นี่สิ่งที่คิดไว้มันไม่ใช่อีกแล้วเหรอเนี่ย “ หมวดหนุ่มยืนคิดเพียงคนเดียว “ หมวดๆ เอาไงต่อหล่ะครับ “ จ่าถามในขณะที่หมวดหนุ่มกำลังยืนนิ่งอยู่ “ เอางี้นะจ่า เด๋วจ่าไปที่โรงพยาบาล ไปหาหลักฐานอะไรของคนร้ายเผื่อมีอะไรตกหล่นที่นั่นบ้าง แล้วโทรบอกผมหน่อย เด๋วผมขอสืบสวนผู้ต้องหาอีกนิดนึง วันนี้ผมคงนอนที่นี่แหละ ยังไงส่งข่าวมาแล้วกันจ่า “ หมวดหนุ่มตอบกลับ “ ครับหมวด “ จ่าตอบพร้อมเดินออกจากห้อง
หลังจากที่จ่าก้าวออกจากห้อง ความเงียบในห้อง พร้อมความสับสนที่อยู่ในสมองของหมวดหนุ่ม ได้เดินทางผ่านเวลาไปพร้อมๆกัน หมวดหนุ่มหยิบบุหรี่ที่อยู่ในกางเกง ออกมาจุดดูด ทุกอย่างดูเงียบ พลังชีวิตของหมวดหนุ่มในวันนี้ดูจะอ่อนลงเรื่อยๆ หมวดหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้อย่างช้า ๆ ดูดบุหรี่ไปเรื่อย ๆ เหมือนทุกอย่างกำลังจะดูหมดหวัง “ พี่ๆ ปล่อยหนูไปได้ยังอ่ะ “ เด็กสาวถามกับหมวด “ นี่น้องอายุเท่าไหร่แล้ว “ หมวดถามกลับ “ 17 “ เด็กสาวตอบ “ แล้วเข้าไปยุ่งกับมันทำไมไอ้พวกยาเสพติดอ่ะห่ะ รู้มั้ยมันจะทำให้ชีวิตเราพัง “ หมวดหนุ่มถาม “ หนูไม่ได้อยากยุ่งนะพี่ แฟนหนูมันทำ มันก็บังคับหนู หนูไม่ทำมันก็ทำร้ายหนู “ เด็กสาวตอบพร้อมก้มหน้าลง “ มันไม่ดีก็เลิกกับมันไปสิ ไปยุ่งกับคนไม่ดี มันก็เลยต้องมานั่งอยู่นี่ไง “ หมวดหนุ่มบอกกับเด็กสาว “ หนูเลิกหลายครั้งแล้วพี่ แต่มันไม่ยอม แล้วจะให้หนูทำไง “ เด็กสาวตอบ แล้วก็นั่งก้มหน้าร้องไห้ “ ร้องไห้ “ หมวดหนุ่มหันไปถอนหายใจ “ นี่มันมีความสุขมั้ย “ หมวดถามกลับแบบลอยๆ แล้วก็หันไปสูบบุหรี่ต่อ “ วัยรุ่นสมัยนี้ หาความสุขกันง่ายๆ พอหมดความสุข ก็มานั่งเสียใจ “ หมวดหนุ่มอุทานออกมาลอยๆ หมวดหนุ่มนั่งนิ่ง ความคิดทุกอย่างเหมือนจะกลับมาสู่สมอง “ ความสุข งั้นเหรอ “ หมวดหนุ่มอุทาน ทันใดก็ลุกขึ้นยืน แล้วโน่มตัวถามไปที่เด็กสาวอย่างรวดเร็ว “ เด๋วนะน้อง น้องบอกว่าพี่สาวคนที่สักรูปให้ บอกว่ารอยสักจะพาไปหาความสุขใช่มั้ย “ หมวดหนุ่มถามแล้วรอคำตอบอย่างตั้งใจ “ ใช่คะ “ เด็กสาวตอบ “ แล้วเค้าจะกลับมาอีกครั้งในวันที่น้องเสียใจ ใช่มั้ย “ หมวดหนุ่มถามอีกครั้ง “ เค้าบอกไว้อย่างนั่นคะ “ เด็กสาวตอบกลับ หมวดหนุ่มยื่นขึ้นตัวตรง พร้อมกับนึกในใจคนเดียว “ ถ้าเป็นจริง......งั้นก็ใกล้จะกลับมาหาเด็กคนนี้อีกครั้งหล่ะสิ “ หมวดหนุ่มยืนนิ่ง “ งั้นวันนี้พอแค่นี้แล้วกัน เด๋วน้องออกไปรวมอยู่กับเพื่อนก่อน รอพ่อแม่มาประกัน “ หมวดหนุ่มพูดจบ ก็เดินไปเปิดประตู “ ร้อยเวร เด๋วเอาผู้ต้องหาไปรวมกันก่อนนะ รอผู้ปกครองมาประกัน “ หมวดหนุ่มตะโกนแจ้งไปที่ร้อยเวร เด็กสาวลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่ประตู “ สำหรับน้อง พี่เชื่อว่าน้องไม่เกี่ยวกับยาเสพติด แต่ที่พี่สนใจคือรอยสักที่น้องมี “ หมวดหนุ่มหันไปบอกเด็กสาวพร้อมหยิบนามบัตรในกระเป๋าตังค์ ออกมายื่นให้กับเด็กสาว “ ถ้าพี่สาวคนที่สักให้กลับมาหา โทรหาพี่ทันที ทันทีนะ “ หมวดกำชับ “ คะ “ เด็กสาวตอบกลับพร้อมรับนามบัตรจากหมวด แล้วเดินออกจากประตูไป หมวดหนุ่มปิดประตู เดินกลับมานั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง ในสมองก็คิดแต่เรื่องคดีนี้ รวบรวมและประติดประต่อข้อมูลทั้งหมดที่เกิดขึ้น “ รอยสักเกิดขึ้นกับศพลูกสาว กับ ศพแม่ ส่วนตัวพ่อไม่มีรอยสักแต่ก็เสียชีวิตด้วย ฆาตกรเลือกลงมือเฉพาะคนในครอบครัวเท่านั่นเหรอ ถ้าจะมีศพต่อไปก็จะเป็นคนในครอบครัวนี้งั้นเหรอไง แล้วทำไมเด็กนี้ถึงได้มีรอยสัก เหมือนกับที่ศพ ฆาตกรเลือกที่จะฆ่าเด็กคนนี้งั้นเหรอ แล้วทำไมไม่สักอักษรลงตามตัวไปด้วยนะ “ ความคิดได้แล่นในสมองไปเรื่อย ๆ ร่างกายที่ดูอ่อนล้า สายตาก็เริ่มปิดลงเรื่อยๆ เรื่อยๆ แล้วหมวดหนุ่มก็เผลอหลับไป
“ หมวดๆ ตื่นได้แล้วครับ “ จ่าทักพร้อมสะกิดไปที่ตัวหมวดหนุ่ม หมวดหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา พร้อมยกมือขึ้นมาขยี้ตาตัวเอง “ โอ้โห้หมวด หลับคาเก้าอี้เลยเหรอหมวด ขยันจริงๆ ไม่กลับบ้านกลับช่องเลยนะ “ จ่าถามกลับ “ กี่โมงแล้วเนี่ยจ่า “ หมวดถาม “ นี่ เก้าโมงกว่าแล้วหมวด วันนี้เราต้องไปนิติเวชนะหมวด นัดเค้าไว้สิบโมงเนี่ย รีบไปล้างหน้าให้ไวเลย ผมรอที่รถนะหมวด “ จ่าตอบกลับพร้อมเดินไปเปิดประตู แล้วเดินออกไป หมวดหนุ่มลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “ ห่ะ..แล้วทำไมไม่รีบปลุกหล่ะเนี่ย “ หมวดวิ่งตามออกไปเพื่อไปจัดแจงเตรียมตัวเดินทางไปนิติเวช การจราจรบนท้องถนนยังคงติดขัดเหมือนทุกวัน แต่การเดินทางของนายตำรวจทั้งสองรีบเร่ง เพื่อที่จะไปให้ทันเวลานัดกับทางนิติเวช “ จ่า..เหยียบหน่อยสิ อีกนิดเดียวเอง “ หมวดหันไปบอก “ ก็เหยียบสุดๆแล้วหมวด เด๋วพ้นโค้งข้างหน้า ก็ถึงแล้ว “ จ่าตอบกลับ “ แล้วนี่..ไปติดต่อใครหล่ะจ่า “ หมวดถาม “ เห็นเค้าแจ้งชื่อมา แพทย์หญิง กานดา อ่ะหมวด “ จ่าตอบกลับ รถของนายตำรวจพ้นโค้งที่รถติด ก็รีบเลี้ยวเข้าสถาบันนิติเวชทันที “ จ่า....รีบเลย นี่เกินเวลานัดมาจะชั่วโมงแล้ว “ หมวดเปิดประตูรถ พร้อมหันไปบอกกับจ่าอ้วน นายตำรวจรีบวิ่งขึ้นตึก มุ่งตรงไปที่เคาเตอร์ประชาสัมพันธ์ “ โทษนะครับ...ผมมาพบแพทย์หญิง กานดา ครับ “ จ่าอ้วนถามไปที่ประชาสัมพันธ์ “ อ่อคะ....นี่ที่นัดไว้ตอนสิบโมงใช่มั้ยคะ “ ประชาสัมพันธ์ถามกลับพร้อมหยิบแฟ้มเอกสารที่ใต้เคาเตอร์ขึ้นมา “ ใช่ครับ ไปพบแพทย์หญิง ไปทางไหนครับ “ จ่าอ้วนถามกลับ “ นี่คะเอกสาร...พวกคุณมาไม่ทันเวลานัดนะคะ แพทย์หญิงฝากเอกสารไว้ให้” ประชาสัมพันธ์ตอบ พร้อมยื่นเอกสารให้กับจ่าอ้วน “ อ้าว...เหรอครับ “ จ่าอ้วนรับเอกสาร “ มาไม่ทันเวลาอ่ะหมวด แพทย์หญิงกานดาไม่อยู่แล้ว แต่ฝากเอกสารไว้ “ จ่าอ้วนหันไปบอกหมวด “ อ้าว.....ก็ยังดี เราดูจากเอกสารเอาก็ได้จ่า “ หมวดหนุ่มตอบ “ เอกสารทางการแพทย์ ผมดูไม่เป็นนะหมวด “ จ่าอ้วนบอกกลับ “ เอาน่ะจ่า....เด๋วหาถามเอา ไปกันเถอะ เด๋วขากลับผมขับรถให้ ” หมวดหนุ่มตอบกลับ นายตำรวจทั้งสองเดินออกจากตึกไปที่รถ ในขณะที่หมวดหนุ่มกำลังเปิดประตู เสียงก็ลอยตามหลังมา “ พวกคุณผิดเวลานัดนะคะ “ นายตำรวจทั้งสองหันมองไปตามเสียงที่ลอยมา “ ดิฉันแพทย์หญิงกานดาคะ “ หญิงสาวนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินด้านข้างลานจอดรถ ( โปรดติดตามตอนต่อไป ) |
“ 