| พาระดี The Series ตอนที่ 5 |
 |
 |
 |
|
แต่ก็มีเสียงตะโกนตามหลังมาให้หมวดหนุ่มต้องหยุดชะงัก “ หมวดๆ เด๋วก่อน “ จ่าอ้วนตะโกนเรียก “ อะไรอีกหล่ะจ่า รีบไป เด๋วไม่ทันการณ์ “ หมวดหนุ่มตอบ พร้อมจะเร่งฝีเท้าต่อ “ แต่ศพนี้ ไม่มีรอยสักเหมือนศพเมื่อวานนะหมวด.... หมวดมาดูสิ“ จ่าตะโกนกลับ พร้อมเรียกให้หมวดเข้ามาดู “ อะไรนะ ไม่มีรอยสัก “ หมวดอุทาน แล้วรีบกลับมาดูหลักฐานที่ศพ “ ที่แผ่นหลังก็ไม่มี ที่ฝ่ามือก็ไม่มี ไม่มีรอยสักซักที่เลยหมวด “ จ่ารายงานหลักฐานให้หมวดฟัง “ ทำมั้ย ไม่มีรอยสักนะ หรือว่า รอยสักจะไม่เกี่ยวกับรูปคดีนี้ “ หมวดหนุ่มคิดอยู่ในสมอง คนเดียว “ ผมว่ารอยสัก น่าจะไม่เกี่ยวนะหมวด แต่ไอ้วิธีการฆ่านี่ซิ เหมือนกันเป๊ะ ดูจากความน่าจะเป็นแล้ว น่าจะเป็นฆาตกรคนเดียวกันนะหมวด “ จ่าออกความเห็น หมวดหนุ่มยืนนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่ศพ สมองยังคงคิด คิด คิด แล้วก็คิดอยู่ตลอดเวลา “ เราคงยังตัดประเด็นรอยสักไม่ได้อ่ะจ่า เราต้องหาความหมายของรอยสักอักษรที่อยู่บนหลังหญิงสาวให้ได้ ไม่แน่มันอาจจะเป็นคำตอบ หรือ อะไรสักอย่างของคดีนี้ก็ได้.......แต่ตอนนี้เรารีบไปมหาลัยธรรมศาสตร์ก่อนเถอะ ถ้ามันเป็นไปตามที่ผมคิด ฆาตรกรมันต้องลงมืออีกแน่” หมวดหนุ่มพูดเสร็จ ก็รีบออกจากที่เกิดเหตุ เพื่อเดินทางไปยังมหาลัยธรรมศาสตร์ ความเร็วของรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย ยังไม่เท่ากับความกระวนกระวายของหมวดหนุ่ม ที่กำลังตามรอยคดีการตายปริศนาของ 2 ศพที่เกิดขึ้น “ จ่า...มีข้อมูลของภรรยาผู้ตายใช่มั้ย …..โทรไปสิ ผมอยากคุยกับเค้า” หมวดหนุ่มออกคำสั่งกับจ่าอ้วน พร้อมเร่งความเร็วของรถ “ ได้ครับ “ จ่าอ้วนรับคำสั่ง พร้อมหยิบโทรศัพท์และแฟ้มข้อมูลขึ้นมา เพื่อติดต่อไปยังภรรยาผู้ตาย “ ที่มือถือ....ไม่มีใครรับสายเลยหมวด เด๋วผมลองโทรเข้ามหาลัยดู “ จ่าให้ข้อมูล พร้อมปฎิบัติงานต่อ “ ฮัลโหล....มหาลัยธรรมศาสตร์หรือเปล่าครับ “ “ ผมขอเรียนสายอาจารย์อรุณี อาจารย์ที่สอนจิตวิทยาอ่ะครับ “ จ่าพูดเสร็จ หันมาหาหมวด “ โอนสายอยู่หมวด รอแป๊ป “ จ่าตอบผู้หมวด “ ฮัลโหลครับ....ไม่อยู่ที่โต๊ะเหรอครับ “ จ่านิ่ง เพื่อฟังเสียงจากปลายสายสนทนากลับมา “ อ่อครับ...ขอบคุณครับ “ จ่าตอบไปยังปลายสาย พร้อมกดโทรศัพท์วาง “ ว่าไงจ่า “ หมวดหนุ่มสักถาม “ ที่โต๊ะไม่มีใครรับสาย ทางมหาลัยบอกว่าติดสอนอยู่ แต่ใกล้เลิกแล้วครับหมวด “ จ่าตอบกลับ “ งั้นน่าจะทัน “ หมวดหนุ่มอุทานเบาๆ พร้อมเร่งคันเร่งเต็มที่ รถกระบะของนายตำรวจทั้งสอง มาจอดหน้าตึกศึกษาศาสตร์ พร้อมกับความหวังของหมวดหนุ่มที่จะได้พบอาจารย์อรุณี อาจารย์ภาควิชาจิตวิทยา “ เด๋วจ่าไปหาที่ห้องสอนนะ เผื่อยังสอนไม่เสร็จ ส่วนผมจะไปที่ห้องพักอาจารย์เอง “ หมวดหนุ่มออกคำสั่ง พร้อมแยกตัวไปอีกทาง หมวดหนุ่มวิ่งขึ้นอาคาร พร้อมกับมองหาป้ายบอกทาง เพื่อจะห้องพักอาจาย์ ขณะวิ่งขึ้นบันได ก็สวนกับนักศึกษากำลังเดินสวนลงมา “ น้องๆ ห้องพักอาจารย์ ไปทางไหน “ หมวดหนุ่มหยุดถามไปยังนักศึกษา “ ชั้น 3 ห้องแรกเลยครับ “ นักศึกษาให้ข้อมูลกับผู้หมวด “ ขอบใจมากน้อง “ หมวดหนุ่มกล่าวขอบคุณ พร้อมกับรีบเร่งฝีเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้น 3 หมวดรีบวิ่งขึ้นบันได พร้อมกับความหวังว่าจะพบกับอาจารย์อรุณี เพื่อที่จะบอกข่าวร้ายเกี่ยวกับสามีของเธอ และ ยืนยันกับความคิดของตัวเองในสิ่งร้ายๆที่กำลังคิดอยู่ ว่าจะไม่เกิดขึ้นจริง หมวดหนุ่มขึ้นมาถึงชั้น 3 ยืนอยู่หน้าห้องพักอาจารย์ด้วยอาการเหนื่อยหอบ กับการวิ่งขึ้นบันไดมา ในห้องพักอาจารย์ มีคนนั่งทำงานงานอยู่ 2- 3 คน “ โทษนะครับ ไม่ทราบอาจารย์อรุณีอยู่มั้ยครับ “ หมวดหนุ่มได้ตะโกนเข้าไปในห้อง ด้วยอาการที่เหนื่อยหอบอยู่ “ อ่อ..เพิ่งเดินออกไปทางด้านซ้ายสักครู่ค่ะ น่าจะไปห้องน้ำนะคะ มีธุระอะไรเร่งด่วนไม่คะ ยังไงนั่งรอแก ตรงเก้าอี้หน้าห้องก่อนคะ “ อาจารย์สาวคนนึงเงยหน้าขึ้นมาตอบกับผู้หมวด “ อ่อครับ...ขอบคุณครับ “ หมวดหนุ่มตอบกลับ พร้อมกับนั่งรอหน้าห้อง พร้อมยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก “ ฮัลโหล...จ่า มาที่ห้องพักอาจารย์ได้เลย อยู่ชั้น 3 อาจารย์อรุณีอยู่ที่นี่แล้ว “ หมวดติดต่อไปยังจ่าอ้วน หมวดหนุ่มวางสายจากจ่าอ้วน ก็นั่งรออยู่หน้าห้องด้วยอาการกระวนกระวาย เวลาเดินไปเพียง 5 นาที แต่ในจิตใจของหมวดหนุ่มเหมือนนั่งรอมาเป็นวัน หมวดหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินไปทางด้านซ้ายของอาคาร ไปยังห้องน้ำ ตามอาจารย์สาวให้ข้อมูล หมวดหนุ่มเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น เพื่อที่จะรีบไปยังห้องน้ำหญิง อีกไม่กี่ก้าวเท่านั่นจะถึงห้องน้ำหญิง ทันใดก็มีนักศึกษาสาวเปิดประตูสวนออกมาจากห้องน้ำ พอหมวดหนุ่มเห็นนักศึกษาสาวก็ตกใจ หันหลังให้ด้วยอาการเขิน เพราะไม่เคยมายืนอยู่หน้าห้องน้ำหญิงและกลัวนักศักษาจะเข้าใจผิดว่าเป็นพวกถ้ำมอง แต่พอนักศึกษาได้เดินห่างออกไป หมวดหนุ่มก็เรียกถามไปยังนักศึกษาเบาๆ “ น้องครับ...โทษนะครับ มีคนอยู่ในห้องน้ำรือป่าว พอดีพี่เป็นตำรวจ กำลังตามหาอาจารย์อรุณีอ่ะครับ เห็นแกมาเข้าห้องน้ำนานแล้ว “ หมวดหนุ่มเรียกถามกับนักศึกษาด้วยอาการเขิน กลัวนักศึกษาสาวจะเข้าใจผิด นักศึกษาสาวไม่ได้หันหน้ามา เพียงแต่ตอบกลับมายังหมวดหนุ่มว่า “ ไม่มีคะ อาจารย์อรุณีไม่ได้อยู่ในห้องน้ำคะ “ ตอบเสร็จนักศึกษาสาวก็เดินต่อไป “ อ๋อ.. ขอบคุณครับ “ หมวดหนุ่มตอบกลับ แล้วเดินไปยืนหน้าห้องน้ำหญิง “ เอาไงดีวะ อาจารย์ไปอยู่ไหนหล่ะเนี่ย “ หมวดหนุ่มครุ่นคิด ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องน้ำหญิง หมวดหนุ่มยืนอยู่สักพัก แล้วก็เดินห่างออกมาจากห้องน้ำหญิง เพื่อจะเดินกลับไปรออาจารย์อรุณีที่ห้องพักอาจารย์ เดินห่างได้ไม่เกิน3-4 ก้าว ก็ได้ยินเสียงไอ ดังออกมาจากห้องน้ำหญิง หมวดหนุ่มหันหลังกลับแล้วเดินไปยังหน้าห้องน้ำหญิง แล้วเอาหูแนบไปที่ประตู เพื่อจะยืนยันว่ามีเสียงมาจากภายในห้องน้ำ ทันใดนั่น ก็มีเสียงไออีกครั้ง เสียงลอยมาจากภายในห้องน้ำ “ โทษนะครับ มีใครอยู่ในห้องน้ำป่าวครับ “ หมวดหนุ่มเคาะไปที่ประตู พร้อมร้องเรียกเข้าไปข้างใน หมวดหนุ่มเอาหูแนบประตูอีกครั้ง เสียงไอก็เล็ดรอดออกมาจากภายในห้องอีก “ อาจารย์อรุณี อยู่ในห้องน้ำหรือป่าวครับ “ หมวดหนุ่มตะโกนเรียก พร้อมเคาะประตูอีก หมวดหนุ่มเอาหูแนบประตูอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงไอได้เงียบไป “ ผมเป็นตำรวจนะครับ...ผมขอเข้าตรวจค้นภายในห้องน้ำหน่อยนะครับ “ ผู้หมวดหนุ่มตะโกนครั้งสุดท้าย พร้อมจะเปิดประตูเข้าไป “ หมวดๆๆ จะทำไรนั่น “ เสียงจ่าตะโกนมาจากด้านหลัง “ อ้าว...จ่า ผมมาตามหาอาจารย์อรุณีนะสิ ในห้องพักเค้าบอกอาจารย์มาห้องน้ำเนี่ย เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงคนมาจากในห้องน้ำอ่ะ “ หมวดตอบกลับ “ แล้วนี่หมวดจะเปิดเข้าไปเลยเหรอ นี่ถ้าไม่ใช่อาจารย์อรุณี เรา 2 คนจะไม่โดนข้อหาอนาจารเหรอหมวด “ จ่าตอบกลับหมวด “ ชั่งเหอะ.....ผมตะโกนไปหลายรอบแล้ว ไม่ใช่ค่อยว่ากัน “ หมวดตอบกลับจ่า พร้อมเปิดประตูเข้าไป ภาพภายในห้องน้ำ ทำให้นายตำรวจทั้ง 2 ต้องตกใจอย่างสุดขีด ร่างของผู้หญิง นอนอยู่กลางห้องด้วยลมหายใจแผ่ว สลับหายใจติดๆขัดๆ เลือดไหลเป็นทาง หน้าท้องถูกกรีด ท่อนล่างเปือยเปล่า นอนกางแขน ในตาเปิดกว้าง “ อาจารย์อรุณี “ นายตำรวจทั้ง 2 คนตะโกนพร้อมกัน ผู้หมวดหนุ่มรีบวิ่งไปประคองร่างของอาจารย์อรุณีขึ้น “ จ่า....เรียกรถพยาบาล อาจาย์ยังมีลมหายใจอยู่ “ หมวดหนุ่มตะโกนให้จ่ารีบทำตามคำสั่ง “ อาจารย์ ๆๆ อรุณี “ หมวดหนุ่มตะโกนเรียกไปยังร่างที่ประคองอยู่ “ อดทนหน่อยนะครับ “ หมวดหนุ่มบอกไปที่ร่าง ที่ลมหายใจอ่อนลงเรื่อยๆ “ จ่า....มายัง รถพยาบาลอ่ะ “ หมวดหันถามจ่าอ้วน “ วอร์ไปแล้วครับหมวด “ จ่าตอบด้วยอาการลนๆ “ ฆาตกรมันออกฆ่าอีกแล้วเหรอหมวด “ จ่าถามไปยังหมวด หมวดหนุ่มนั่งนิ่ง มองไปยังร่างอาจารย์อรุณี “ อาจารย์ยังมีลมหายใจอยู่ หมายความว่า เหตุเกิดขึ้นได้ไม่นาน “ หมวดหนุ่มนั่งนิ่งคิด “ ฆาตกรยังอยู่แถวนี้แน่ๆ ยังไปไหนได้ไม่ไกลหรอก “ หมวดหนุ่มคิดอยู่ในสมอง “ จ่า...ฝากดูอาจารย์อรุณีก่อน “ หมวดเรียกจ่า พร้อมยืนร่างอาจาย์อรุณีให้จ่าประคอง “ หมวดจะไปไหนน๊ะ “ จ่าถามไปยังหมวด “ ผมจะรีบตามฆาตกร ผมเจอมันแล้ว “ หมวดตอบกลับ ( โปรดติดตามตอนต่อไป ) |
หลังจากตะโกนบอกจ่า หมวดหนุ่มก็พลันรีบเดินออกจากห้อง